Η Πόλη Των Τρελών

Ανθός

2011-12-12T00:44:00.000-08:00

Να προσμένεις τα ενωμένα Ευαγγέλια.

Εκείνα που δεν έγραψε ανθρώπινο χέρι.

Μήτε θνητά χείλη φίλησαν ποτέ.

Του Ανέμου ο λογισμός ψιθύρισε

την Καρδιά τους.

Και ύστερα ξεχάστηκε το γράμμα τους.

Έγινε παθητική φωνή,

Ανούσιας μάχης.

Να προσμένεις..

Στις κορυφές της Θλίψης

Θα αναγνωρίσεις γράμματα και αριθμούς

της Μουσικής.

Και στους βυθούς της Χαράς

θα σταυρωθείς με αιμάτινα καρφιά.

Μέχρι η Ψυχή να ανθίσει το..

Είναι της.

πίνακας:rassouli

μη Δεν

2011-12-10T17:36:00.000-08:00

Θεέ μου

Δώσε μου λίγο μίσος

Να μπορώ να αντέχω τον πόνο της αγάπης σου

Γιατί ακόμα δεν… EIMAI

Φοβικοί διάλογοι

2011-12-04T15:14:00.000-08:00

Με ρώτησαν

Φοβάσαι

όταν οι μέρες γερνούν τους ώμους;

Είπα

Δες με!

Καθώς περνά ο καιρός

η Άνοιξη γίνεται ένα με το δέρμα μου.

Μέσα της φυλακίζω τους χειμώνες

Ρώτησαν.

Σαν άστραφτε το λεπίδι δεν σκιάχτηκες

άσπλαχνα να κόβει το μυαλό σου και την σάρκα σου;

Κι είπα

Και τι είναι το λεπίδι μωρέ

Μήπως δεν είναι ύλη

Και εγώ

Τι είμαι

Σάμπως

δεν στάζω ολόκληρη από τον οργασμό της καρδιάς μου;

Τι θα μπορούσε να με κόψει;

Και τον άνθρωπο; τον θεό, τον δαίμονα

Δεν τον φοβάσαι;

Κάτι φοβάμαι

Εκείνο που είναι και άνθρωπος…και θεός.. και δαίμονας

Εμένα!

2011-12-04T01:25:00.000-08:00

Μήτρα της μέλισσας

Αρχέγονο πάθος σε ορίζει.

Να συλλέγεις.

Να σκορπάς.

Να ευφραίνεσαι.

Να διαιρείς εαυτόν.

Να πεθαίνεις.

Στο αέναο ορκίστηκα

χίλιοι θάνατοι να με βρουν

μέχρι να συντελεστεί

ο Ένας..

Λύτρωση μαζί και τέρμα

Ένωση και Ανάσταση...

του Αληθινού.

Ο Πήτερ Παν είναι νεκρός;

2011-12-03T06:00:00.000-08:00

Πήρα στα χέρια μου τον Πήτερ Παν

Τα σημάδια από τα όνειρα,

είχαν σχηματίσει πάνω του Πολιτείες γερασμένες.

Έμοιαζε νεκρός.

Μα ήξερα πως κάτω από την καρδιά που κοιμάται,

βρισκόταν ένα παραλίγο κατεργασμένο διαμάντι

που περίμενε το θαύμα για να γίνει λαμπερό.

Φύσηξα δυνατά.

Μια.

Δυο.

Τρεις.

-Υπάρχουν έρωτες που πεθαίνουν

για να δικαιωθεί ένας άλλος Έρωτας.

Μίλησε η πρώτη ανάσα.

-Υπάρχουν όνειρα

που η δύναμη τους είναι,

πως δεν πραγματοποιούνται ποτέ.

Είπε η δεύτερη .

-Υπάρχουν παιδιά

Που προτιμούν να πεθάνουν στον Ύπνο τους

παρά να ξυπνήσουν στην Πολιτεία του "Δεν υπάρχεις"

Είπε η τρίτη ανάσα.

Ο Πήτερ άρχισε να αιμορραγεί..

Παραμορφώσεις..

2011-12-01T12:19:00.000-08:00

Κι εκείνο που λάτρεψα

ήταν το είδωλο μου μέσα στα μάτια σου.

Πως έμοιαζα,

όμορφη

δυνατή

και ψεύτρα..

Πως μεταμορφωνόμουν.

Σε κάθε χάδι.

Σε κάθε λέξη.

Σε κάθε αναπνοή που έπαιρνες

λέγοντας το όνομα μου.

Πως έγλυφα στην άκρη των χειλιών σου

το κόκκινό μου αποτύπωμα

και το άρωμα,

που άφηνε το φιλί πάνω στο σώμα σου.

Και εκείνο που λάτρεψα

Δεν ήσουν εσύ

Μα εγώ!

Εκείνη η ξένη,

που πίστευες δική σου.

Στασιαστής

2011-10-22T03:18:00.000-07:00

Το σπίτι μου είναι το δικό μου μετερίζι φίλε.

Μια νύχτα που οι δρόμοι έκαιγαν
τις φωτιές των ανθρώπων,

πήρα στην αγκαλιά μου την ελπίδα.

Είχε φθαρεί οριστικά και αμετάκλητα από τις τόσες σιδερένιες φορεσιές.

Τρομακτική έχασκε μπροστά μου

σαν σκουληκότρυπα.

Με μίσησα τότε.

Έτσι αποφάσισα να Δω
μέσα από τις τριακόσιες πόρτες,

που με χωρίζουν από την ελευθερία.

Όχι μην φανταστείς.

Δεν πήρα πέτρες και λοστούς.

Αυτά ακόμα αιμορραγούν
τον νόστο των κριμάτων

Πήρα το χαμόγελο μου
και το κουράγιο που απέμεινε.

Είπα…
θα βγάλω τις πόρτες έξω από την ζωή μου.

Έσβησα τα φώτα.

Άναψα να ζεσταθώ ένα κερί.

Και μαγείρεψα τα όνειρα μου
πάνω στο ζεστό φιλί του Αγαπημένου μου..

Δεν βγαίνω στους δρόμους.

Είμαι οι Δρόμοι.

Δεν ψάχνω λύσεις.

Είμαι η Λύση.

Κι δεν αντιστέκομαι σε κανέναν.

Ολόκληρη η ζωή μου έγινε Αντίσταση.

φωτο απο εδω
http://hroseis-apohroseis.blogspot.com/

Πόλεμος

2011-10-07T17:05:00.000-07:00

Πόλεμος

Με εκείνα που δεν βλέπουν τα μάτια,

μα έχεις την γεύση τους στα χείλη.

Με το στομάχι σου που αδειάζει

ενώ η καρδιά σου φλέγετε για το νόστιμο ήμαρ.

Πόλεμος!

Με τις Σκιές που απομυζούν

το Νέκταρ των Ονείρων.

Με ότι αγαπημένο μοιάζει ξένο

και εσύ του μοιάζεις ακατανόητο παράδειγμα προς αποφυγή.

Με την ειρήνη

και με την μάχη!

Εντός και εκτός των τειχών.

Με τον κλήρο που σου λάχε,

να χεις την Ανάσα του Ουρανού στο προσκεφάλι.

Πόλεμος,
όταν η Πόλη φλέγεται μες την σιωπή,

των Ηρώων που κούρνιασαν την Λέξη τους

μέσα σε ένα ξεροκόμματο

και το Σπαθί τους σκούριασε στο νοθευμένο το κρασί.

Όταν έχεις το τσεκούρι

και ο λαιμός τρυφερά προσφέρετε μπροστά σου να τον χαλάσεις.

Πόλεμος,
όταν ο Έρωτας έρχεται προσκυνητής στα πόδια σου

μα και όταν σου γυρνά τις πλάτες.

Όταν σιμώνει η Νύχτα.

Και εσύ το μόνο που επιθυμείς,

είναι να φανεί το Άστρο του πρωινού,

να γείρεις στην λευκή του την αγκάλη.

Πόλεμος ..

όταν χαράζει

και ψάχνεις το γνώριμο Σκοτάδι να κρυφτείς.

Πόλεμος σου λέω..

Παντού!

Να φύγεις!

Ακούς;

Να φύγεις πριν αρπάξουν τον Νου σου οι Σειρήνες.

Μα τότε να δω

πως ……

χωρίς τον Πόλεμο θα ζήσεις

Λευτεριά στα Όνειρα.

2011-10-06T22:58:00.000-07:00

Τώρα,

που όλα τα όνειρα επαναστάτησαν

και τα τελώνια απεργούν,

μαζέψτε θύελλες μέσα στις χούφτες σας.

Θα χρειαστούν για να ποτίσουν τον κάματο

των αγέννητων Ηρώων.

η φωτογραφία ειναι της Ελένης

από το ιστολόγιο

Χρώσεις, αποχρώσεις και στιγμές.
http://hroseis-apohroseis.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Έρωτας

2011-10-05T15:58:00.000-07:00

Ρώτησες που ξεδιψάνε οι Ψυχές.

-Η μία μέσα στην άλλη...

φωτο:απο το Τρελό μου .

Ιστολόγιο- Χρώσεις, αποχρώσεις και στιγμές

Ευχαριστώ πολυ Ελένη

http://hroseis-apohroseis.blogspot.com/

Προσευχή

2011-10-01T11:01:00.000-07:00

Τα χέρια ενώνω απόψε και κάνω προσευχή.

Εσύ,

που τις καρδιές ακούς..

Που χωρίς λέξεις γράφεις το μελλούμενο,

Αόρατο και ορατό.

Εσύ!

Που στις κορυφές κοιμίζεις όλες μας τις πίκρες,

για να ευλογήσεις την αυγή όλες τις χαρές,,,

Που χωρίς δάκρυα κλαις για τον πόνο μας.

Εσύ!

Που με δροσοσταλιές ποτίζεις το αγκάθινο στεφάνι μας

και το κάνεις μύρο και ευχή...

Σε εσένα προσεύχομαι απόψε με ανάσες.

Άκου και δέξου τούτο τον ταπεινό ψίθυρο της ψυχής μου Κύριε.

Κλείσε μέσα στην στοργική σου αγκάλη τους Ανθρώπους.

Σφράγισε με αγάπη το στόμα των Θηρίων.

Προστάτεψε τις μνήμες μας από την λήθη.

Γιγάντωσε την θέληση για Αλήθεια.

Στείλε όραμα δικαιοσύνης.

Κάνε να γλυκάνει η αλμύρα που βρέχει τα χείλη μας.

Δώσε σημάδι να πορευόμαστε στον Δρόμο σου.

Εσύ,

που το αίμα έκανες βροχή
και νότισες τις ψυχές μας για να ανθίσουν.

Εσύ,

που έχεις το άρωμα
από όλα τα λουλουδιού της γης και ουρανού.

Εσύ Δέσποτα και Κύριε μου

Ευλόγησε μας..

Πάμε σπίτι

2011-09-25T18:41:00.000-07:00

Ξύπνησα..

Γλυκόπιοτο πρωινό..

χαρισμένο από μάτια,

που αντίκρισαν Ήλιο και Φεγγάρι

να λάμπουν στον ίδιο ουρανό..

Κι είπα να πάρω τους δρόμους των ανθρώπων..

Μα τελικά..

έτσι μαγεμένη,

πήρα τους δρόμους της καρδιάς.

Και χάθηκα..

Μου αρέσει να χάνομαι.

Στην Στιγμή..

Στα κλαδιά του Αιώνιου,

που λαχταρώ να σκαρφαλώσω,

μα ακόμα δεν τολμώ.

Στο άκουσμα του νερού,

που κυλά,

και αίρει τις στοιχειωμένες σκέψεις μου..

Στην σταγόνα της βροχής

να βρει διέξοδο η θλίψη..

Ανέβηκα στα παρ-άλογα μου.

Τοποθέτησα τα ματωμένα πέλματα

πάνω στους αναβολείς.

Και κάλπασα

να νιώσω,

άγρια και ελεύθερη.

Όπως με γέννησαν οι ουρανοί.

Οι φόβοι

λευκά κύματα του Αυγούστου που πέρασε.

Στον χρόνο που έσβησε..

Δεν ένιωθα!

Δεν νιώθω!

Τρέχω..

Μια μικρή φωνή

οδηγεί την μέθη μου,

ψιθυρίζοντας

«Πάμε σπίτι..»

Νυχτοβάτες

2011-09-24T12:44:00.000-07:00

Στην πιο μεγάλη μας Νύχτα

κρυμμένο ένα φως.

Υγρό διαμάντι

με γραμμές ζωής χαραγμένο.

Λάβαρα ένδοξα απ' όλες τις μάχες μας.

Στην πιο μεγάλη μας Νύχτα

σπασμένοι καθρέπτες

στα πόδια, θυσία.

Στην πιο μεγάλη μας Νύχτα

όλα τα είδωλα φοβισμένα μακραίνουν

από το χέρι που τολμά να ανοίξει τα μάτια..

Η πιο μεγάλη μας Νύχτα

Φύλακας φωτός..

Ιερό άβατο καρδιάς και Αλήθειας..

Ένας Θεός που περιμένει να του παραδοθείς

Διάλεξε φίλε.. «Μια νύχτα να ουρλιάζεις με τους Λύκους η μια ζωή δίπλα από το μαχαίρι του χασάπη»..

2011-09-24T02:54:00.000-07:00

Γεια σου φίλε

Σε βλέπω συνεχώς με το κεφάλι σκυμμένο.

Η για ευρώπουλα ψάχνεις

ή οι καρπαζιές που έχεις φάει σε έκαναν να χάσεις τον ίσκιο σου και ψάχνεις να τον βρεις.

Δεν βαρέθηκες ρε φίλε;

Σε πουλάνε και σε αγοράζουν όσο όσο.

Έμεινες στο ράφι και πάνω σου κολλημένη τιμή λιανικής.

Σε πολεμάνε και εσύ δεν έχεις πνοή πια να βγάλεις φωνή.

Απλά σιγομουρμουρίζεις καμιά βρισιά για την παγκοσμιοποίηση και τους κεραταδες τους πολιτικάντηδες,

και ύστερα παλεύεις να μην χάσεις την σειρά σου

στο ΙΚΑ, στο Ε.Σ.Υ..

μα πάντα μένεις στο ΕΓΩ.

Και ακόμα δεν το κατάλαβες πως εκείνο που θέλουν από εσένα είναι να μένεις ακριβώς εκεί.

Μας χωρίζουν αδελφέ..

Ο καθένας πια θα θέλει να σώσει την πάρτη του.

Μας χειρίζονται και εμείς..

Εμείς καθόμαστε σαν τους γραφιάδες να ξύνουμε μολύβια και πληγές.

Ξεπουλανε την πατρίδα μας. Το μέλλον των παιδιών μας.

Και ξέρεις γιατί στα κομμάτια σκύβουμε;

Γιατί φταίμε ρε φίλε.. Φταίμε.

Αφήσαμε να μπει στα σπίτια μας η Θρησκεία του Χρήματος.

Μας προσκύνησαν οι τράπεζες για να πάρουμε σπίτια ,αυτοκίνητα και εξοχικά.

Και τώρα τους προσκυνάμε εμείς.

Θες να σαι ελεύθερος ρε φίλε;

Μπααα.. όχι..Συνηθισες ΣΚΛΑΒΟΣ…ΡΑΓΙΑΣ!

Θα πιαστείς από τα ψίχουλα που σου πετάνε μπας και κρατήσεις το κεκτημένο…

Χα…αυτό το έχεις ήδη απωλέσει.

Το κεκτημένο ήταν η ζωή σου μα εσύ την πούλησες φτηνά με επιτόκιο 3 τοις εκατό.. βγάλε-βαλε.

Καμιά φορά τους μισείς.. καμιά φορά μισείς όλο τον κόσμο.

Άδικος και αδυσώπητος που είναι.

Μα πιο πολύ μισείς τον εαυτό σου. Ηττήθηκες και το ξέρεις.

Μείνε τώρα εκεί να παλεύεις για το τίποτα..

Ξέρεις, το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος.

Η χωρηστικότητα είναι…

Διαίρει και βασίλευε.

Φταίει πάντα κάποιος άλλος.

Οι μετανάστες, το ΔΝΤ, ο Γιωργάκης, οι Αμερικάνοι.

Μας στην ουσία φίλε, φταίμε όλοι.

Μα αυτό το φταίξιμο δεν πρέπει να κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη.

Κουνήσου γαμωτο.

Βγες στους δρόμους φώναξε

Αντιστάσου!

Μην τους πληρώνεις!

Μην τους ψηφίζεις!

Μην τους φοβάσαι!

Μην τους προσκυνάς!

Και αν πιστεύεις πως είσαι μόνος…

Σκέψου καλά…καλύτερα.

Μας φοβούνται, για αυτό θέλουν να είμαστε κοπάδι πρόβατα

Διάλεξε φίλε..

«Μια νύχτα να ουρλιάζεις με τους Λύκους η μια ζωή δίπλα από το μαχαίρι του χασάπη»..

(ο στίχος του τίτλου ειναι ενός ποιητή το όνομα του οποίου δεν γνωρίζω)

Κυριακη 25 και Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν Σύνταγμα!

Να είστε όλοι εκεί!

Τριβή

2011-09-23T00:23:00.000-07:00

Βουλιάζει το κορμί

μα δεν παραδίνεται.

Χιλιάδες κύτταρα του,

ξεγελούν τον θάνατο

Σκαρφαλώνουν στην ράχη της Πόλης

για να ενωθούν με τα Όχι

που ανάβουν σε κάθε ανάσα

του Ναι!

Η τριβή,

παρασύρει το Σύμπαντο

σε μια ευχή.

Την Δύναμη..

να Αγαπώ Αληθινά.

Ψυχή μου..

2011-09-19T22:55:00.000-07:00

Ψυχή μου ..

Ποτέ δεν μιλάς όταν σε καλώ.

Μόνο στα σκοτεινά θεριεύει η γλώσσα σου.

Όταν οι ίσκιοι από τα δέντρα μεγαλώνουν

και ανάποδα χτυπά η καρδιά του φεγγαριού…

Μόνο τότε,

φιδίσια τυλίγεσαι γύρω από το πήλινο πόδι μου

και αρχίζεις χορούς και οράματα

να κάνεις λέξεις.

Μίλα ψυχή μου!

Λευτέρωσε τούτο το σκουριασμένο κάβο

και κάντο νησί,

να αρμενίζει με παντιέρα την θέληση που φέρνει η γνώση.

Ανθέ του πόνου και ψωμί της Αλήθειας ..

Νερό των υδάτων
του μέσα μου..

Αποκρίσου!

Πόσες ζωές..

Πόσες φορές..

Μ΄ είδες να κρύβομαι μέσα στα κουφάρια των ερώτων.

Στα καταγώγια του φθόνου και της λύπης να μεθώ

Να στερεύω από νερό και αλμύρα.

Να σκοτώνω με χίλιες πληγές.

Να πέφτω πάνω στο ξίφος με του κιοτή το βλέμμα.

Μίλα κυρά Ψυχή μου!

Ξερω,

με φόβους τάϊσα την μοίρα.

Σκίζω τα πέπλα μου απόψε

και θα ρθω να σε βρω.

Σάλα του Ουρανού..

2011-09-17T16:56:00.000-07:00

Θέλω να ζω με την καρδιά

Γύρω μου

βασιλιάδες και βασίλισσες

να στροβιλίζονται από Έρωτα.

Και εγώ στην μέση.

Σαν μια μικρή φλόγα,

που περιμένει να ακούσει τον ψίθυρο....

Που θα γίνει βήμα.

Που θα γίνει χορός.

Που θα γίνει έρωτας.

Που θα γίνει φωτιά.

Θέλω στο σπαθί μου μπροστά

να χλομιάσουν όλες οι μάσκες

Και έτσι γυμνή από δέρμα

να περπατήσω την μεγάλη σάλα του Ουρανού

Να φτάσω μέχρι το κέντρο.

Και εκεί,

με μια ανάσα της καρδιάς,

να σβηστεί από το μέτωπο μου

πρώτα το σημάδι του Κάιν,

και μετά εγώ.

Θέλω,

να αγγίξω εκείνο που με γέννησε

κι να χαθώ μες την αγκαλιά του.

Επανεκκίνηση

2011-09-15T04:22:00.000-07:00

Καμιά φορά νιώθω ολόκληρο το σύμπαν,

να εκσπερματώνει μέσα μου.

Και εγώ

μετά από μια στιγμή δέους και οργασμικού σοκ

κυοφορώ το βρέφος

Ξανά και ξανά..

Μέχρι να μην σταυρωθεί ποτέ πια

Είμαι εγώ ολόκληρος ο κόσμος.

Η μία,

που μπορεί να αλλάξει τα πάντα,

αν τολμήσει να καεί μέσα στην φλόγα της γένεσης.

Είμαι εγώ,

απέναντι στο θηρίο και στον Θεό.

Φοβάμαι μα και ανυπομονώ να βρεθώ στην αγκαλιά τους.

Είμαι εγώ.

Τόσο μακριά μα και τόσο κοντά στο να βρω

εκείνο που πρέπει να χάσω

για να είμαι Ελεύθερη.

Για μια Αληθινή ανάσα

2011-09-12T22:54:00.000-07:00

Παρακαλώ να πείτε στην Ποίηση

Πως θα απουσιάσω καιρό.

Κύλησα το όνομα της

Πάνω στην λάσπη του Εγώ.

Τώρα, καίω όλες τις παλιές προθέσεις.

Να φτιάξω από την στάχτη προσευχές.

Καίω την άγουρη μνήμη

Για να έρθει η Γνώση.

Δεν φτάνουν οι λέξεις για να γραφτεί ένα αληθινό Ποίημα.

Μήτε μελάνι αρμόζει.

Φέρτε σύννεφα…

να βουτήξει η ψυχή μου.

On fire

2011-09-12T10:18:00.000-07:00

Μέσα και έξω μου

πάνω στο σανίδι, κόντρα ρόλος.

Ορμές και τύψεις.

Φύση και μυαλό φυλακισμένο.

Θέατρο στα μέσα και τα έξω.

Φωτιά.

Ίλιγγος.

Ο δρόμος που καίγεται και καίει.

Δρόμος που καίει τα Ύδατα.

Στο σημείο βρασμού,

ξεφεύγει μια ανάσα και γίνεται Θεός.

Την στιγμή της καύσης
ξεφεύγει η Ψυχή

και γίνεται Όλον..

Kαλυψώ

Διαθήκη

2011-08-21T06:42:00.000-07:00

Λύτρωση!

Ο Τρόμος απέναντι σε εκείνο που δεν είσαι.

Η Δέηση που μιλά στον ψίθυρο.

Ο ψίθυρος που γεννιέται μέσα στην Ανάσα.

Λύτρωση.

Η γύμνια που σκεπάζει τα μάτια

και εκείνα τυφλώνονται.

Ο στροβιλισμός των αισθήσεων σε ενα ατέρμονο τίποτα.

Το κομμένο φτερό που χαρίζουν οι Συμπληγάδες.

Οι λέξεις που επιμένουν να ενταφιάζονται

χωρίς προσευχή.

Οι κραυγές που σπάνε μέσα σου τα φράγματα.

Τα τείχη που πέφτουν χωρίς να αφήνουν συντρίμμια.

Η γλυκιά παρουσία του κενού.

Λύτρωση!

Η απέραντη όχθη που κάθισες και έκλαψες.

Η συγχώρεση του μίσους.

Το αγκάλιασμα του Διαβόλου.

Το φιλί του Ιούδα.

Λύτρωση!

Η αναχώρηση που είναι επιστροφή.

Η επιστροφή που σημαίνει Θάνατο.

Ο θάνατος που είναι απαρχή του Καινού.

Λύτρωση!

Η διαθήκη μου.

Είμαι εδώ.

Eλευθερία

2011-07-06T06:54:00.000-07:00

Δίψασαν οι κατάρες
βλέποντας την τόση ευλογία.
Και έριξαν στάχτες πάνω στα βλέφαρα
τα μυρωμένα από τον ιδρώτα.
Κι ήρθε το ψέμα και προσκύνησε η μέρα
Σαν δίνη κατάπιε ο φόβος, τις αλήθειες μας.

Ύστερα,
Ρομφαία φάνηκε στο χέρι το δεξί.
Σαν άστρο έλαμπε και γύρευε Θεό.
Μάτωνε και ασήμιζε.
Ιαχή ακούστηκε,πόνος λαβωμένων.
Ζητιάνα, η πόλη αιμορραγούσε.

Τότε, οι χαραμάδες άφησαν
το φως να δραπετεύσει.
Μια χούφτα άνθρωποι
μες την γροθιά του κόσμου επαναστάτησαν.
Και άρχισαν ένα ένα τα δάχτυλα φωτιές να ανοίγουν.
Ώσπου έγινε η παλάμη, θάλασσα
Ξεχύθηκαν σαν ξέπλεκα μαλλιά μικρού Αγγέλου
να συναντήσουν την Μοίρα τους
που άκουγε στο όνομα…..Ελευθερία…

Ο Χορός της Μάγισσας

2011-07-02T08:30:00.000-07:00

Χορεύω

Άγνωστα τα βήματα,

μα ακολουθώ ρυθμούς αρχαίους.

Γεννήματα ψυχής..

Δάχτυλα που συλλαβίζουν στροφές

Πέλματα γυμνά να ροκανίζουν το χρόνο

πάνω σε τύμβους μαρμάρινους.

Αλητεύω ζωγραφίζοντας μαντείες

Χορεύω!

Μάγισσα προφήτης

μιας μοίρας που δεν γράφτηκε ακόμα.

Να συλλαβιστεί η μουσική

με δάχτυλα γεμάτα σύννεφα.

Χορεύω

Μια δόξα απέμεινε.

Ο έρωτας!

Μωρό στην αγκαλιά της μάνας.

Χορός

χωρίς βήματα γνωστά

Αναλφάβητη μουσικός

να πατώ γραμμές

σβήνοντας διαστήματα

και αποστάσεις από χαμένες νότες

των φόβων σημάδια..

Το μήλο

2011-06-21T06:56:00.000-07:00

Αγαπημένε μου

με τι χέρια να σε αγκαλιάσω
που ολόκληρα φορούν το γάντι της αμαρτίας.
Πως το σώμα να δεχτεί την δική σου δίψα,
όταν ξεδίψασε τόσες φορές στον γκρεμό
που φυλούν την κόλαση;

Αγαπημένε μου.
Ανάξια τα μάτια να σε βλέπουν.
Τόσο σκοτάδι χώρεσαν
και έσβησε το φως τους.
Και τα δάχτυλα σε τι ρυθμό να παίξουν τον Άγιο Έρωτα,
που όλη κι όλη μια φάλτσα νότα έμαθαν..

Όλη η σκουριά, δες!
μπήκε μέσα στις ρωγμές της καρδιάς
και τώρα εκείνη τρίζει καθώς λαχταρά να ανοίξει τις πύλες της
να βρει χέρια να σε αγγίξει..

Αγαπημένε μου..
Όλα τα σύννεφα δεν αρκούν να μαζέψουν το δάκρυ μου.
Και που να βρεθεί η γης να στάξει τόση πίκρα..
Την μια λογαριάζω να σε αφήσω
μα ύστερα σκέφτομαι πως ποτέ μου δεν σε κράτησα.
Κι ύστερα λέω..
Θα φύγω…
Μα τα πόδια μου γνωρίζουν μόνο τα δικά σου χνάρια να πατάνε..

Αγαπημένε μου..
Δυο λέξεις θα αρκούσαν να γραφτεί στα αλήθεια ένα Ποίημα.
Είπα τόσες..
Μα όσες φορές και να σου πω..
«Σε αγαπώ»
Εσύ δεν θα πιστέψεις..

ΚΑΛΥΨΩ

Απ-αλλαγή

2011-06-14T08:44:00.000-07:00

Ε εσύ,,

Που κάθε μέρα αγανακτείς και επαναστατείς

κατά της κυβέρνησης της νέας τάξης πραγμάτων.

Κοίτα λίγο την μισογεμάτη τσέπη σου..

Εκεί δεξιά που βάζεις τα τσιγάρα..

Τι μάρκα είναι;;;

Εσύ που ψωνίζεις φτηνά,

από το γερμανικών συμφερόντων σούπερ μάρκετ…

Εσύ επαναστάτη με κάρτα ωραρίου

πότε ήταν η τελευταία φορά που αγόρασες κάτι ελληνικό;;

Ποτέ ήταν που παρήγαγες κάτι;;(έστω μαϊντανό)

Οτιδήποτε;;

Για σκέψου.. και σκέψου και πόσες φορές με το χρήμα σου

πούλησες την Ελευθερία σου φτηνά..

και αγόρασες τον θάνατο σου…ακριβα

Πες μου θα συνεχίσεις;;;

Θα συνεχίζεις να χτίζεις ΕΣΥ.. την Νέα Τάξη Πραγμάτων..

Θα συνεχίσεις να τους τροφοδοτείς με χρήμα..;

Να παίζεις το παιχνίδι τους όπως σε εκπαίδευσαν.

Είσαι ήδη σκλάβος και δεν το ξέρεις φίλε μου..

Άξιος της μοίρας που σου ετοιμάζουνε…

Το όπλο της…

η ΥΛΗ..

εκείνη που τόσο λαχτάρησες να έχεις.

Για να είσαι σπουδαίος και δυνατός.

Στα έδωσαν όλα…και στα πήραν όλα..

Και ακόμα.. ΣΚΛΑΒΕ.. δεν έπιασες πάτο..

Ετοιμάσου!!!

Αν δεν αλλάξεις…σε περιμένει ο χειρότερος σου εφιάλτης.

ΚΑΛΥΨΩ

Xειμωνανθός

2011-06-01T02:47:00.000-07:00

Όταν στραγγίξουν όλοι οι στίχοι το αίμα τους

θα αφήσω δυο δάκρυα από μέλι και αλμύρα

να ποτίσει την άνοιξη που ήρθε και πέρασε,

χωρίς να αγγίξει τα λουλούδια.

Ίσως τότε εκείνη να θυμηθεί

όσα εγώ ξέχασα να της δείξω.

Πώς να ανθίσει

Πως να μυρίσει

πως να σταθεί όρθια μέσα στον παράδεισο.

Δεν μπορούσα.

Όσο και αν έμοιαζα ηλιαχτίδα

ήμουν πάντοτε χειμώνας..

ΚΑΛΥΨΩ

Ικεσία

2011-05-30T16:09:00.000-07:00

Κι έρχεται η στιγμή που λες..

-Όχι άλλα καρφιά Χριστέ.

Χριστέ μου!

Και έρχεται η στιγμή που λες..

-Όχι άλλους δαίμονες.

Δαίμονα!

Και έρχεται η στιγμή που λες..

-Όχι άλλο πόνο.

Πόνε μου!

Όχι άλλο δάκρυ

και ας το γύρεψα.

Όχι άλλες σκέψεις.

Και κάθεσαι στις όχθες της λίμνης..

Αδειάζεις τον βυθό.

Κάθεσαι και ψαρεύεις το τίποτα

που τόσο απεγνωσμένα αναζητάς .

ΚΑΛΥΨΩ

Επιθυμίες Έ!..Ρωτα

2011-05-29T16:45:00.000-07:00

Eπιθυμίες

Aγάπη που δεν ρωτά

μα γνωρίζει

Xάδι που δεν αγγίζει

μα νιώθει

Φιλί που δεν λερώνει

μα ανθίζει..

Όταν Σώμα και Ψυχή

ερωτευτούν

θεραπεύουν το Αιώνιο

Αναδρομη Νεφέλη

2011-05-29T06:47:00.000-07:00

Ήταν ωραία νεκρή

τα πέλαγα άστραφταν στα μάγουλα της

με όλο τον αφρό.

Τα χείλη της σφραγισμένα

σαν ενός κάστρου την μεγάλη βάρια πόρτα.

Ήταν νεκρή

δίπλα στο ξίφος της.

Το αίμα είχε στεγνώσει στο στήθος

και έμοιαζε σαν ένα τριαντάφυλλο .

Ήταν νεκρή

έτσι έλεγαν..

Η Νεφέλη από πάνω τους ψιθύριζε..

-Θα ξανάρθω..

KAΛΥΨΩ

Ερήμην..

2011-05-26T23:18:00.000-07:00

Στάθηκε την πρώτη μέρα μπροστά μου
-λευκη σκιά-
Ξύπνα, είπε
Γράφουν το βιβλίο της ζωής σου
ερήμην σου..

Σκούπισα βιαστικά
-δάκρυα σκόνη-
και έβαλα το ραδιόφωνο ακόμα πιο δυνατά..
να μην ακούσω την φωνή μου..
που έκαιγε.

Την δεύτερη μέρα
θυμάμαι ούρλιαζα
και οι τοίχοι σωριάζονταν
μέσα στην ανοιχτή μου παλάμη
που μέχρι τότε
κρατούσε τον ουρανό.

Κάρφωσα τα δάκρυα
πάνω σε ένα χαμόγελο
και επέστρεψα στο σκοτεινό μου δωμάτιο
μην τυχόν και δουν το αχνό φως
που φύτρωνε στην πληγή.

Μέρα τρίτη.
Ψίθυρο τον ψίθυρο
έκτισα έναν ναό
να λατρέψω τον ξεχασμένο θεό
που αναστήθηκε
μέσα μου..
για ακόμα μια φορά
Ερήμην μου .

Σιωπή..

2011-05-26T12:43:00.000-07:00

Είναι ώρες μικρές,

που η σιωπή βαστά στα δυο της χέρια

τον ίσκιο μου.

Λυγίζουν τότε οι ουρανοί

και περιμένουν να γίνει το θαύμα

Να τους προστάξω!

Δειλιάζει ο ήλιος εκείνες τις ώρες.

Μια μικρή αχτίδα

χτυπά την πόρτα μου

Ζητιάνα.

Αρνούμαι να της ανοίξω.

Όταν πεθαίνω

δεν θέλω να με ενοχλεί κανείς..

KΑΛΥΨΩ

Ραντεβού στο Σύνταγμα

2011-05-25T05:37:00.000-07:00

Αρνούμαι..

Να παραμένω θεατής ενώ η χώρα μου και οι άνθρωποι της καταληστεύονται

Να βλέπω παγκάκια γεμάτα ανθρώπινα ερείπια

και ανθρώπους να «ψωνίζουν»τροφή από τα σκουπίδια της γειτονιάς μου

Αρνούμαι πως ότι λαμπερό. όμορφο μια ευγενές που υπήρχε κάποτε στην χώρα μου έχει πεθάνει…

Αρνούμαι πως τα παιδιά μου δεν έχουν ορίζοντα…

Πως είναι γεννημένα άνεργα και καταδικασμένα από την δική μου αδράνεια.

Αρνούμαι πως οι κάτοικοι σε αυτήν την χώρα είναι δειλοί.

Πως δεν έχουν ακόμα μετά από τόσα που έχουν υποστεί, πληρώσει, ακούσει

δεν τολμούν , δεν έχουν τα κότσια να βγουν από την δήθεν ασφαλή τους φωλιά

Αρνούμαι πως η μόνη μας έννοια είναι πως πληρώνουμε

για όλα χωρίς να μας ανήκει τίποτα..

Πως δεν υπάρχουν πια συντάξεις, σεβασμός στα γηρατειά,

στα παιδιά και στην μόρφωση τους.

Αρνούμαι πως δεν υπάρχει πια ηθικό χρέος παρά μόνο δανειακές συμβάσεις.

Αρνούμαι πως θα πεθάνω βλαστημώντας τον κάθε τυχάρπαστο προδότη ηγέτη

και δεν θα έχω κάνει τίποτα για να ΖΗΣΩ..

Αρνούμαι πως είμαι μικρή…ασήμαντη.. γιατί ξέρω..

πως δεν είμαι ΜΟΝΗ…Ούτε και εσείς…

Είμαστε ΜΑΖΙ..

Ραντεβού στο Συνταγμα..

Ρωγμή

2011-05-23T10:31:00.000-07:00

Και έληξε απόψε η νύχτα με έναν λυγμό.

Σπονδή στο χρέος που δεν βάσταξε το βάρος του.

Δεν υπάρχει μοναξιά ανάμεσα στα δάκρυα.

Ούτε θυμός.

Ούτε θλίψη.

Ένας στεναγμός μοναχά ντύνει την βραδιά

σε εκείνα που ήρθαν και έφυγαν.

Σε ότι ορίστηκε από την Μοίρα αδύνατο

και όμως στέκει ζωντανό.

Σαν κύμα που ορκίστηκε να συντροφεύει τον βράχο.

Ας το κάνει χίλια κομμάτια..

Αυτή είναι η ευλογία του.

Τι θαρρείς πως είναι άλλωστε Θεός..

Το Ένα που έσπασε

και έγινε άνθρωπος.

Η καρδιά που ράγισε

και έλαμψε η Αγάπη.

ΚΑΛΥΨΩ

Ρόδο και Αγκάθι

2011-05-21T17:34:00.000-07:00

Έχεις νιώσει ποτέ μια αγάπη αγνή..

να κρέμεται πάνω από χαλάσματα αιώνων

να δίνει φιλιά γεμάτη χαμόγελα;

Έχεις νιώσει ποτέ ξέπνοα να κεντάς όλα τα αντίο

και να τα κάνεις προσευχές;

Μόνο να μην δεις αγάπη μου

δυο σύννεφα γεμάτα βροχή να στέκονται πάνω στα μάγουλα

και λυγίσεις..

Έίναι οι δρόμοι σου πολλοί και μακρινοί

άλλοι γνώριμοι..και άλλοι ακόμα δεν τους είδες

Και πώς να περπατήσεις με βροχή

πώς να ταξιδέψεις με τους κεραυνούς να καίνε τα χνάρια.

Πείνασα αγάπη μου,

δίψασα

και εσύ μου έδωσες του ουρανού το δάκρυ για να πιω

και μια αγκαλιά για να χορτάσω.

Όλα είναι όμορφα τώρα μέσα στον πόνο

που δεν θα αρνιόμουν ποτέ

και ας έχει το όνομα σου.

Φύγε λοιπόν αγάπη μου..

Όταν πεθάνω

άφησε μου ένα ρόδο..

και όταν ξαναγεννηθώ,,,

δώσε και τ αγκάθι.

ΚΑΛΥΨΩ

Απόπειρα αυτοκάθαρσης..

2011-05-21T11:19:00.000-07:00

Γεννήθηκα ατελής!

Διέρρηξα τους υμένες με πόνο

σε μια κινηματογραφική προσπάθεια απόδρασης

από το ασφαλές..

Κούρνιασα στην καταιγίδα

πιστοποιώντας την απόφαση μου

να βαδίσω ..

και έτρεξα παράλυτη

σε διάδρομους

που χώρεσαν το άπειρο μα όχι εμένα..

Δεν συναίνεσα

μα παραδόθηκα σε όλες τις προθέσεις.

Καλές και ανάρμοστες.

Χειραγώγησα την ελπίδα μου

γιατί κατάλαβα εγκαίρως

πως με μάτωνε.

Το σώμα έγινε μαχαίρι

και δολοφόνησε

όσες ανάσες το άγγιξαν.

Το μυαλό μετουσιώθηκε σε μανιτάρι

και κάλυψε με το ραδιενεργό του νέφος

όλα τα "ναι" και τα "όχι".

Δεν απορώ με τον θάνατο.

Απορώ με την ζωή.

Προκαλώ με κάθε ρίμα την λήθη

και καίω την ανάμνηση..

Γεννήθηκα ατελής και διψασμένη

μα η ψυχή μου

είναι βαφτισμένη μέσα στην τέλεια Αλήθεια..

Όταν με δεις

μην με αποκαλέσεις.. Άνθρωπο..

μέχρι να ξεδιψάσω

μέχρι να θυμηθώ.

ΚΑΛΥΨΩ

Αναγέννηση

2011-05-21T01:56:00.000-07:00

Θα πεθάνω την μέρα της γέννησης μου.

Μάηδες θα σκορπούν αρώματα και γεύσεις ανοιξιάτικες

Μικρές ψιχάλες θα δροσίζουν τα τριαντάφυλλα

που με τεντωμένο λαιμό θα ανασαίνουν ευλογία.

Η άμμος θα κυβερνά το κύμα
και οι βράχοι θα χαιρετούν χαμογελώντας τον ουρανό..

Θα γεννηθώ την μέρα που θα πεθάνω
Νύχτα πανσέληνη θα ακούσει το πρώτο κλάμα.
Στα χνάρια από τα παρθενικά μου βήματα
θα γεννηθούν αστερισμοί.

Φύλακες θα κρύψουν το χαμόγελο μου
σαν μυστικό παλμό
πίσω από το φεγγάρι
να μην το βρουν οι μοίρες.

Θα ζω στις μέρες και τις νύχτες
αφού περάσω
πίσω
και μέσα
και πάνω
από το φως.

KAΛΥΨΩ

Δρόμος

2011-05-20T12:29:00.000-07:00

Eίπε

«Δέξου τώρα την ρομφαία.

Γκρέμισε τα τείχη να περάσει ο θάνατος.

Κυβέρνα καράβι δίχως κουπιά και γίνε πανί

να αρμενίζεις το άγνωστο»

Kαι είπε

«Οι πόνοι σου κάθε μέρα να μεγαλώνουν

δέξου τους

και μέσα στην κόλαση να πιεις τον λυτρωμό»

Είπε

«Την ύβρη σου μέτρα

και πέτα από πάνω σου κάθε στολίδι»

Και είπε

«Πόρνη των ωκεανών

πάνω στην τρίαινα θα συλλογιέσαι την μέθη σου

πάνω στα βράχια θα χτυπάς την καρδιά σου»

Και είπα

«Καλώς όρισες Δρόμε μου»

ΚΑΛΥΨΩ

Σπασμένη Ορχιδέα

2011-05-19T15:20:00.000-07:00

Αργοπερπατώντας στον πλανήτη Έρωτα

κατέρρευσα γυμνή,

αφήνοντας ανάσες-χνάρια

για να περπατήσεις.

Ξέχασα πίσω την σκιά μου

και τσαλάκωσα την σάρκα μου.

Μιλούσε μόνο η ψυχή πάνω στα χείλη σου

Άνθιζε και αιμορραγούσε την ίδια στιγμή..

Μισό το πρόσωπο.

μα εγώ αγάπησα ολόκληρη,

την οδύνη και την Τρέλα σου

που στέναζε μαζί με τα λυκόφωτα ρέκβιεμ.

Μην πεις τίποτα..

Όλα στάθηκαν

πριν συναντήσουν το Αιώνιο..

Και η ανάσα πάγωσε,

στην θέα της σπασμένης ορχιδέας..

λίγο πριν γεννηθεί ο πρώτος της ανθός..

Γοργόνα

2011-05-19T04:46:00.000-07:00

Όταν ξύπνησα

γάντζωσα το χέρι μου στο χώμα

Έκλεισα τον τάφο πίσω μου

και κίνησα να βρω

πουλιά λαβωμένα.

Στο ματωμένο τους φτερό

βρήκα αλήθειες

από ιστορίες ξεχασμένες στα βάθη των αιώνων.

Περπάτησα πάνω στην λάσπη των βυθών

να βρω κοράλλια μαγεμένα

από σειρήνες και θυμωμένους Ποσειδώνες.

Έπαιξα γύρω από ναυάγια

μικρή γοργόνα που πόθησε το αδύνατο..

Να αναπνεύσει τον ωκεάνιο θρήνο.

Κι ύστερα..

πιάστηκα από μια αχτίνα Ήλιου.

Ακροβατώντας

περπάτησα καίγοντας τα πέλματα μου.

Ο πόνος όσο προχωρούσα με ξεχνούσε.

Πλησιάζω.

Ακόμα και αν καώ

ξέρω πως από την στάχτη θα ξαναγεννηθώ.

Πάμε

2011-05-18T08:40:00.000-07:00

Πάμε...

Ο βράχος χαμογελά

στο σημάδι που έβαψε το μέτωπο μας..

Πάμε..

Τα χρώματα άλλαξαν

Δεν είναι της γης αυτής.

Στον σύμπαν,

αγέννητο φως πέταξε το σκοτάδι μας..

Πάμε!

Στα κύματα αναβάτες.

Στα σύννεφα περιπατητές

Στην αμαρτία και αν βαφτίστηκε το αίμα

να το αδειάσουμε.

Κρασί σε βωμό ανθρώπινο.

Το χώμα να ποτίσει

και μετά,

με τέσσερα φιλιά

να αναστηθεί Θεός..

Πάμε!

Στον πυρήνα να καούμε..
Και η κατάρα να γίνει στάχτη.
το ανάθεμα, αχτίδα.
Το κουφάρι, τάλαντο.
Το τάλαντο, απάντηση.
Η απάντηση..
Ανάσταση..

Πάμε!

Λύνω τα μαλλιά μου.
Λύσε εσύ τα μάγια..
Το σπαθί σου γύρεψα.
Ήρθε και με βρήκε στην σκοτεινή την ώρα.
Αλάργεψε ο νους.
Πετά πάνω από τον πόνο..
Γίνε δήμιος-λυτρωτής.
Όραμα περασμένης φωτιάς ήσουν και έγινες φλόγα της αυγής..

Πάμε!..

Λύσε τα χέρια μου.
Τα όνειρα μου, καντα θυμιάματα..
Στο Όλυμπο και στων θεών το φαγοπότι,
τροφή, νερό..
Αδίστακτη προσφορά
να ησυχάσουν οι κατάρες.
Τα δάκρυα αστέρια έγιναν..
κάνε μια ευχή
Ποτέ μην ξανακλάψουν οι άνθρωποι..
Πάμε.
Στο Σείριο άρχισε ο χορός..
Δεν βαστούν τα πόδια να χορεύουν εδώ..
δεν αγκαλιάζουν πια τα χέρια..
Δίχως χέρια οι αγκαλιές
Δίχως πόδια να περπατάμε.
Χωρίς μάτια θα σε κοιτάζω.
Μονάχα με ψυχή ζουν τα αληθινά…

Πάμε..

Θα κτίσουμε γεφύρια αλλιώτικα
Εκεί που το σώμα δεν είναι φυλακή,
μα στάση..
Να καούν οι δράκοι.
Να γκρεμιστούν τα κάστρα..

Εις το όνομα της αγάπης

Εις το όνομα των θεανθρώπων
Εις το όνομα των αγαθών της γης του Ουρανού..

Εις το όνομα των Ποιημάτων…

Σε ονομάζω, λήθη μου.
Σε αναγνωρίζω, ψυχή μου..
Σε καταδιώκω, δαίμονα.
Κέρασε μας
Φως
βάφτισε μας
Αλήθεια.

ΚΑΛΥΨΩ

Μόνοι..

2011-05-16T08:50:00.000-07:00

Μην απορείς που πάντα μένουμε μόνοι.

Είναι αβάσταχτο το παρελθόν μας.

Έχει το χρώμα των σκιών.

Κάθε που βραδιάζει

πέφτει πάνω μας

σαν του θανάτου την ματιά.

Μην απορείς..

Τα πιο όμορφα φεγγάρια μας

μάτωσαν από τις υποσχέσεις που δώσαμε

και ύστερα λιθοβολήσαμε σαν πόρνες.

Μην απορείς που πάντα μένουμε μόνοι

Ιούδες, σταυρωτές.

Δολοφονούμε την αγάπη

και ύστερα κρεμάμε την ζωή πάνω σε ένα κατάξερο δέντρο.

Μην απορείς..

Σκοτωμένο είναι το αίμα μας

και έχει επάνω του το σημάδι του Καιν.

Ότι αγαπήσαμε ποτέ

έμεινε στήλη άλατος σαν γυρίσαμε να το κοιτάξουμε.

Η Ψυχή μας,

πάντα λαχταρά τον Έρωτα

μα μόνο με θυσία

μπορεί να τον πιστέψει.

ΚΑΛΥΨΩ

2011-04-20T12:23:00.000-07:00

Κι έγινε το θηκάρι,

μήτρα
και το ξίφος έγινε παιδί..
πήρε τους δρόμους
και βάφτιζε τους αναχωρητές,
Αγίους.
Γέμιζε τις χούφτες του με αίμα
από τα δάκρυα τους, για να σωθούν.
Σάλευε η έρημος κάθε που ντυνόταν
τον Ήλιο,
πάλευε με τα άστρα κάθε που θέριευε ο Άνεμος
και τα φυσούσε
και τα έσπρωχνε μακριά από το όνειρο..
Πάλευε το παιδί με τα άστρα
τα μάλωνε που σαν κιοτήδες άλλαζαν σύμπαντα
Ύστερα μάζευε πάλι
τα αιμάτινα δάκρυα στις χούφτες του
και τα έκανε ευχές
να πέφτουν στην έρημο
ελπίδα και έλεος..
ΚΑΛΥΨΩ ΔΙΑΚΙΔΗ

Παραμύθι λεν την λήθη.

2011-04-20T01:32:00.000-07:00

Εκάθησε η αυγή στα φύλλα του Γενάρη

και το κορμί της έλιωσε
μέσα στου Λευκού το χάδι.
Πνοή Θεού τους έλουσε,
μα ζήλεψε η Μοίρα,
έριξε αγκάθι στα μαλλιά
το φως μες τα πηγάδια
και την αφή την στοίχειωσε
να μην γνωρίζει χάρες.
Μον του θανάτου πεθυμιά
των αστεριών το κλάμα
τούτο μονάχα ανάσαιναν
οι εραστές τα βραδιά.
Ο δρόμος τους ένα στοιχειό
και μοναξιά τα σκιάδια

Ύστερα ,
ήρθε Άνοιξη ακριβή
με χώμα πληρωμένη
Έγινε η πίκρα, στεναγμός
και το κλαρί ,κρεβάτι.
Έσμιξαν και τα σώματα
μονάχα ένα βράδυ..
Αποκοιμήθηκε ο έρωτας
μες τα αλυκά σεντόνια
και ξύπνησαν οι εραστές
απ του Θεού τα αηδόνια.

Κοιμήθηκε ο Έρωτας
και ξύπνησε η Αγάπη
Αφέθηκε και η πεθυμιά
στο υγρό της το κρεβάτι.
Ανέβηκαν σαν ήρωες
στου Ολύμπου τα λημέρια
και είπανε και στους θεούς
τα όμορφα χαμπέρια

Σαν θα νικήσεις το θεριό
που λεν πως είναι η σάρκα
σαν την αφήσεις να γευτεί
του πόθου της τα χνάρια,
τότε μονάχα ελεύθερος
θε να απολησμονήσεις
πως εγεννήθηκες θνητός
βρωτός και αλλοπαρμένος
και ν ανεβείς Αθάνατος
και όχι μαγεμένος.

Μαγεία, αγάπη και ερημιά
δεν περπατούν αντάμα
μα περιμένουν θαρρετά
της Άνοιξης το θάμα.

ΚΑΛΥΨΩ

Ανάμεσα μας...Μέσα μας

2011-04-19T08:45:00.000-07:00

Ανάμεσα μας υπάρχει μια κλωστή.

Μας ενώνει και μας χωρίζει.
Ομφάλιος λώρος
από όπου περνά το χθες, το σήμερα, το πάντα.
Τροφή θεών
μα και φαρμάκι στους αμύητους.
Ανάμεσα μας,
μέσα μας,
τιτανομαχία ανέραστων στρατιωτών
που θάφτηκαν κάτω από την λάσπη του αδύνατου.
Ανάμεσα μας
και μέσα μας
προσευχές
χτίζουν πληγή πάνω στην πληγή,
με την σιωπή τους.
Ανάμεσα,
μέσα μας
το είδωλο που τρέφει την θυσια.
Ψυχή παραδομένη
στην θέληση της Μοίρας
ή το βάσανο της άγνοιας.
ΚΑΛΥΨΩ

Αγάπης μνήμες

2011-04-13T14:40:00.000-07:00

Αγαπημένε μου..

Χρόνια σε έψαχνα..

Πάντα όσο πλησίαζα εσύ ξεμάκραινες

και όλο γουλιές έπινες από της λήθης το νερό..

Μάτωσαν τα χέρια μου, καλέ μου

να σκάβω κάτω από γεφύρια

να βρω το θαμμένο ποτάμι

να με πάει ξανά πίσω στην αγκαλιά σου…

Όμορφος που είσαι ακριβέ μου
Να λιώσω τα μάτια μου να σε κοιτώ.
Να κάψω τα χείλη μου με το φιλί σου.
Άσε με μια στιγμή να γείρω στην αγκαλιά σου,
ψυχή μου..
κι ύστερα πάλι στης λήθης το ιερό άφησε με
καταραμένη να γυρνώ,
τιμωρία που δεν κράτησα την καρδιά σου
όταν σε αντίκρισα πρωτη φορα
γυμνό από δέρμα.

Θυμάσαι;..
Ουρλιάζανε οι μάνες
πολεμούσαν τα παιδιά
και ανάμεσα στον όλεθρο στεκόταν η αγάπη..
Όμορφος που είσαι αητέ μου..
και ματωμένος πως γυρνάς τους αιώνες;
Κουράστηκες να σεργιανίζεις
και εγώ κουράστηκα.

Έλα να κάψουμε το χτες
Μέσα σε δυο πορφυρένια δάκρυα
ας κάνουμε θυσία..
κι ύστερα..
κλείνουμε το μάτι στον θάνατο
για άλλη μια φορά..

ΚΑΛΥΨΩ

Οι ψίθυροι του Έρωτα

2011-04-12T12:54:00.000-07:00

Οι εραστές τα βράδια κοιμούνται χώρια

μα οι ανάσες τους στρώνουν το κρεβάτι του έρωτα

πάνω στην Σελήνη.

Σκορπίζεται το σώμα στην γη

μα σαν ανέβει η ανασαιμιά

άστρο και αγέρας γίνεται,

κάτω από το σεντόνι των συμπάντων.

Οι ψίθυροι γεννούν κόσμους

και όσα δάκρυα χαράς κυλούν

πέφτουν στην θάλασσα του Ποτέ

και γίνονται ρούχο ασημοστόλιστο

που ντύνει Αφροδίτες..

Οι εραστές τα βράδια κοιμούνται μόνοι τους

μα οι ανάσες τους

εκεί ψηλά
κεντούν Αιωνιότητες..

ΚΑΛΥΨΩ

Στον Βράχο

2011-04-10T14:07:00.000-07:00

Τίποτα δεν άλλαξε

Το χέρι σου ακόμα πλέκει μια υπόσχεση μες τα μαλλιά μου.

Το βλέμμα σου Άγιο, συνάμα και αμαρτωλό

τρέχει μέσα στου μυαλού τα καταφύγια.

Τίποτα δεν άλλαξε
Μήτε ο Βράχος που πάνω του στήσαμε χορό ανδρείας..
Μήτε τα σίδερα που άγγιξαν το κορμί και εκείνο λύγισε.

Ούτε η θάλασσα άλλαξε
και ας φουρτούνιασε την μια
ας γαλήνεψε την άλλη..

Νερό παρέμεινε να καθρεπτίζει τον αβάπτιστο Έρωτα
Τίποτα δεν άλλαξε
Γιγάντωσε μοναχά η καρδιά σαν ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη
Τίποτα δεν άλλαξε
ακόμα ταξιδεύει…
Αλύτρωτο.

Αναχώρηση

2011-04-10T13:59:00.000-07:00

Φεύγω για αλλού

εκεί που δεν γεννιέται τίποτα

και τίποτα δεν πεθαίνει.

Φεύγω για αλλού
εκεί που απάτητα μένουν τα όνειρα μου
και οι σιωπές υγρές τσιγγάνες
κοιτούν
με μάτια αγνά
την Αιωνιότητα.

Φεύγω για αλλού.
Στο τίποτα να ζω
και όχι
για το τίποτα να πεθαίνω.

Αλχημεία έρωτα

2011-02-17T00:55:00.000-08:00

Εκεί..

στην έκσταση θα σμίξουμε

μύστης εσύ
και εγώ ιέρεια του αγνώστου..
Να κοινωνήσουμε τα σύμπαντα

τελετής ανάγνωσμα

πέρασμα αφανέρωτο στους αιώνες

Στην ιαχή θα ανθίσουν οι πλανήτες
και κρασί θα στάξουν οι ουρανοί.
Στο ιερό σαν μπεις,
να προσκυνήσεις..
Σαν κλέφτης,
σαν φύλακας του Αγίου.

Ούτε εραστής, ούτε ερωμένη
γυμνοί από δέρμα
μονάχα ντυμένοι την απώλεια..
Αλχημιστές του Έρωτα..

Εν μια νυκτί

2011-02-10T01:02:00.000-08:00

Εν μια νυκτί

οι απελπισίες μας

κύλησαν πάνω στα σκαλοπάτια του ανάρμοστου

Εν μια νυκτί

προσπελάσαμε το ανέφικτο

και τρέψαμε σε φυγή,

την Εικόνα,

που σαν αράχνη

μας παγίδεψε στις γωνίες του ευάλωτου

να μας κρατά μονάχους,

Μια ρουφηξιά θανάτου.

Εν μια νυκτί

υπνωτίσαμε τον πόνο

τον αγκαλιάσαμε

και τον συγχωρέσαμε..

Θεέ μου

τι όνειρα βλέπω όταν ξυπνάω..

Όρκος πίστεως

2011-02-09T04:08:00.000-08:00

Πιστεύω και ορκίζομαι στο Φως

Φως είναι..

ότι με πάει κοντά στην αγάπη προς τον εαυτό μου

ότι με κάνει να αγαπώ εμένα

με κάνει να αγαπώ και το διπλανό μου.

Πιστεύω και ορκίζομαι στην δύναμη.

Εκείνη που με κρατά μακριά από την οδύνη και την κακία

Τίποτα δεν με αγγίζει

εκτός από το χάδι εκείνο το θεϊκό.

Πιστεύω και ορκίζομαι στον πόνο

Κάθαρση και δρόμος Άγιος

Δεν αντιστέκομαι

ούτε προσδοκώ.

Αφήνομαι στο μάθημα που έρχεται κάθε φορά να μου δώσει η στιγμή

Αφήνομαι στον δρόμο που οδηγεί στον μεγάλο Δρόμο

Κρατώ όποιο κομμάτι αναγνωρίζει η ψυχη μου

Τα υπόλοιπα,

θυσία στον καιάδα.

Πιστεύω και ορκίζομαι στον Άνθρωπο.

Χαράζω το σώμα για να βρει δίοδο η ψυχή

Καλώ την ψυχή,

για να φύγει η λήθη.

Κάθε μνήμη μετά από κάθε θάνατο πολύτιμη.

Δεν επιθυμώ Ανάσταση

μα Ανύψωση.

Μετά από κάθε έλλειψη,

γέμισμα.

Μετά από κάθε πτώση ,

Ζωή!

Οι αιώνες ταξιδεύουν μέσα στους αιώνες.

Οι δικές σου μνήμες,

αγκίστρι για τις δικές μου.

Η δική σου Ανάσταση,

αρωγός και απόδειξη ελέους

Πιστεύω και ορκίζομαι ενότητα

Όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου,

Ένα χρώμα!

Τι και αν τα μάτια βλέπουν επτά.

Λευκό το χρώμα που σκεπάζει

Δείτε

μάτια Ερμητικά κλειστά.

Πιστεύω και ορκίζομαι

στην έσω γνώση.

Στον έσω δαίμονα.

Στον έσω άγγελο.

Θεός και Άνθρωπος ΕΝΑ

Φως και Σκοτάδι ΕΝΑ

Πιστεύω και ορκίζομαι,

στην Δεύτερη έκρηξη

Όταν ψυχή και σώμα ερωτευτούν

θεραπεύουν το αιώνιο.

Κόκκινη πόλη

2011-02-07T23:48:00.000-08:00

Κι είδα την πόλη μου ολόκληρη να φλέγεται

Είδα την ζωή

μικρή

μια στάλα

να κοιμάται πάνω σε χαρτόκουτα

και χαλασμένους αναπτήρες.

Είδα όλα τα ταξίδια μου

να σέρνονται αδύναμα και πεινασμένα.

Φωτιά και ομίχλη πικρή

έσερνε το αίμα

από τις φλέβες μας μέσα

Το έκανε δρόμο και σπαθί

Φεγγοβολούσαν σαν άστρα οι σκοτωμένοι

Χαιρόταν το φως και αγαλλίαζε το σκοτάδι

Έκλεινε η μέρα

Άνοιγε η νύχτα

Στα δέκα μέτρα ντουφέκιζαν την ελπίδα.

Μάταια.

Έλλειψη..

2011-01-30T14:54:00.000-08:00

Περπάτησα χθες την Πόλη μου

μέσα σε μια έλλειψη..

Το φεγγάρι .. έλλειψη..

Ο Έρωτας απουσία..

Τα βήματα μου.. μισά..

Τα φώτα από την γιορτή ακόμα στόλιζαν τους δρόμους

όπως στολίζουν οι λάμψεις από τις αναμνήσεις

το σκοτάδι του μυαλού..

Λίγοι οι διαβάτες

και εκείνοι βιαστικοί..

Τι κουτό να θες να προλάβεις

εκείνο που δεν υπάρχει..

Και να αφήνεις την μικρούλα στιγμή

Το φεγγάρι..

όμορφο μέσα στην έλλειψη του

παιχνιδιάρικα κυλούσε στο μετάξι του ουρανού

Γητευτής ονείρων.. άσαρκος

μα με καρδιά κλεφτρόνι..

Ο Έρωτας..

απουσία που σου φέρνει Ζωή και Θάνατο..

Κι όμως..

Μέσα στην παλάμη μου

αφέθηκες

Τα βήματα μου μισά.

Είναι που δεν με πάνε σε εσένα

μα με οδηγούν μακριά σου

Έλλειψη.

Χαμένοι..

2011-01-15T03:54:00.000-08:00

Τα λένε χαμένα παιδιά

Ποτέ δεν τα ένιωσε καμία μήτρα

Ποτέ δεν βύζαξαν ιδέες
Οι κεραυνοί ήταν τα φιλιά τους

και είχαν για πατέρα έναν άπιστο ουρανό

Τα λένε χαμένα παιδιά

Έλιωσαν την καρδιά τους

πάνω σε φλεγόμενες λεωφόρους

ψάχνοντας μια Ιθάκη

που δεν γεννήθηκε ποτέ.

Τις μέρες

όταν ακόμα ήταν μωρά στις κούνιες

τα φίδια πλάκωναν τα ονείρωττα τους

και σφαζανε δαιμονους

με τις ανάσες τους.

Τις νύχτες

σαν παιδιά

κρυβανε τα μαχαίρια

να μην κοπεί η αυγή στα δυο

και έρθει το φως και τα αρπάξει..

Έφηβοι

ζευγάρωναν με τον θάνατο

σε άγριες νύχτες χάνονταν

και τους λήστευαν οι πόθοι.

Στοιχημάτιζαν σε δευτερόλεπτα

ότι αγαπούσαν

Η στοργή κοίμιζε στο μέτωπο τους αυταπάτες

και στάλαζε μάταιες ελπίδες.

Τα λένε χαμένα παιδιά

αν τα δείτε

μην τους πείτε σε αγαπώ

Πείτε τους αντίο.

Δεν έζησαν ποτέ

σε αυτόν τον κόσμο

και αν έζησαν

ο κόσμος δεν τα αγάπησε ποτέ..

Το κλειδί.

2011-01-10T01:12:00.000-08:00

Τα ανομήματα μου εγώ κραυγάζω

Μέσα στις ρίμες ενταφιάζω το πόθο

και γεννιέται Έρωτας

Έρωτα

Τον εξοστρακισμένο θεό να φέρω είπες

μα ξέχασες να δώσεις το βότσαλο που χώθηκε στην τσέπη της θάλασσας σου

Κλειδί.

Πάνω στο βότσαλο γράφει το όνομα της Αρχής

πριν ουρλιάξουν οι άνθρωποι την Αγάπη

Τότε που ύμνος από ρέμα…ποτάμι και ωκεανό
δεν έφτανε στα αυτιά μονάχα

μα και στην καρδιά μας.

Μυστηρίων κάλεσμα

Η Συντροφιά της Φωτιάς.

2011-01-07T15:26:00.000-08:00

Αδιαφορώ,

στο Κάλεσμα.

Κυοφορώ και τίκτω τους στεναγμούς της Γης

Με παράσημα ολέθρου στέκομαι

ανάμεσα στις γραφές

Αρχαίες και σάπιες.

Ψίθυροι σκοπιμότητας βοούν

μα αδιαφορώ στο γέννημα τους

Την Ψυχή μου ψάχνω φίλε

όχι τις λέξεις τους..

Θάνατος.

Ρίχνω σε ποταμούς τα δίχτυα μου.

Ψαρεύω θύελλες,

Αναμετριέμαι με τον κεραυνό.

Μένουν πίσω μου τα λόγια

και αναταράσσονται οι άνθρωποι.

Δες πως πεθαίνουν οι κατάρες μας.

μέσα σε μια αγκαλιά.

Η Κόλαση αθωώθηκε.

Πυρποληθείτε.

Η Τρελή..

2011-01-05T17:03:00.000-08:00

Να με λέτε τρελή.

Όπως αρμόζει σε όσους ζουν πάνω από το σύννεφο

και ψαρεύουν θάλασσες για να φάνε.

Να με λέτε τρελή,

όπως ταιριάζει σε όσους πυροβολούν τα όνειρα

απλά και μόνο για να μπορούν να τα αναστήσουν.

Να με λέτε τρελή,

γιατί ξαπλώνω πάνω στις ράγες των τρένων

να ακούσω τις σιωπές των αναχωρητών

και γράφω την διαθήκη τους

πάνω στο λευκό σταυρό μου.

Να με λέτε τρελή.

Γιατί συνεχίζω να γράφω

και ας καταστρέφετε η λέξη μου

Να με λέτε τρελή,

αδέσποτη σφαίρα

που τουφεκίζει την δύναμη

και αυτοκτονεί στις ρίμες της μέσα.

Να με λέτε τρελή και όχι ποιήτρια

γιατί απλώνω στο καμβά, γραμμές

και ύστερα τις φτύνω

που δεν άνθισαν.

Η Σιωπή του Φωτός

2010-12-27T10:58:00.000-08:00

Να σωπαίνεις,

όταν οι άνθρωποι στυλώνουν τα πόδια τους στην γη

και βυθίζουν τις καρδιές τους μέσα στα λάβαρα μιας ένδοξης μάχης.

Όταν ιαχές πολεμικές τυλίγονται

αργά αργά σαν φίδια στα γόνατα σου.

Να σωπαίνεις,

όταν ραπίζουν όλες τις κόρες της Αλήθειας

που γυμνές ξαπλώνουν τους δρόμους

να περάσει ο χλευασμός.

Να σωπαίνεις

όταν υψώνεται το μαχαίρι, περήφανο

και εσύ από κάτω ανθίζεις,

σαν αχτίδα που ετοιμάζεται να γίνει θυσία

στο σκουριασμένο σύννεφο.

Και σαν σωπαίνεις..

χιλιάδες ψίθυροι θα δραπετεύουν από τα μάτια σου

αντικρίζοντας τους αδαείς.

Εκείνους,

που ποτέ τους δεν κατάφεραν να βγάλουν μια κραυγή,

πιο δυνατή από το δάκρυσμα εκείνο

που στέλνει την σιωπή σου στον Θεό..

Ύστατη Προσευχή.

Ορκισμένο Αντίο.

Θυσία

2010-12-21T12:54:00.000-08:00

Θα σε

αφήσω εδώ δαίμονα

να τρίβεσαι ικετευτικά πάνω στα χορταριασμένα μονοπάτια

δίπλα στο πράσινο να γλύφεις τις πληγές που έσταξε το μέλι της αμαρτίας

Θα σε ξυπνήσω με τον ήχο από την χορδή που θα λυγίζει στοχεύοντας τα μάτια σου

και σαν φεύγει το βέλος το μόνο που θα ακούγεται θα είναι η σιωπή.

Σιωπή θανάτου

Θα σε σκοτώσω δαίμονα

χίλια κομμάτια η αφή θα γίνει

και σαν διψάσεις στο βωμό θα τρέξω για θυσία

όχι το αίμα σου το μιαρό

μα το δικό μου το άγιο

αυτό θα τρέξει

με αυτό θα σε χορτάσω

Αναδρομή..

2010-12-21T04:26:00.000-08:00

Φυλακισμένη στην κόλαση του τίποτα

Κάδρο γεμάτο μυρωδιές από θειάφι

Προς καλώ τα ονείρατα

μα φανερώνονται οι δαίμονες

με την μορφή Αγγέλου

Λευκό μου σκοτάδι

κάτω από το σκέπασμα σου

γυμνή αποτεφρώθηκα.

Τις κρύες νύχτες έβλεπα τον έρωτα

να λιώνει τα πέλματα του πάνω στον πάγο.

Ξεψυχώντας το όνειρο,

κάρφωσε πάνω στα μάτια μου

δυο κόκκινα μήλα

εκπνέοντας την αμαρτία.

Έσο Δαίμων

2010-12-17T14:39:00.000-08:00

Την Βενετία την γνώρισα μέσα από τον κόσμο της ποίησης.

Με την ομάδα της οργάνωσε με μεγάλη επιτυχία μια σουπερ ποιητική βραδιά πριν κάτι εβδομάδες

Το πάθος της για την ποίηση και ο ευθύς λόγος της με κέρδισαν από την πρώτες μας κουβέντες..

Πολλοί άνθρωποι γράφουν, όμορφα.

Η Βενετία όμως δεν γράφει απλά ποιήματα..

Ζει κάθε γραμμή που γράφει με πάθος!

Η ίδια λέει:

"Από παιδί γράφω στο σκοτάδι, στο δικό μου, στο δικό σου, στο γύρω μας...-20 Δεκέμβρη-ανάβω όλα τα φώτα...”

Με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου της Έσο Δαίμων

θα ήθελα να σας καλεσω σε αυτήν την γιορτή της ποίησης

Ένα θεατρικό δρώμενο που θα λάβει χώρα στο θέατρο Ζηνα

Συμμετέχουν, Αλέξης Σταυράτης, Άρης Πασπαλάς,

Evalntas-(χορός), Νίκος Γουργιωτης (πιανο)

Παίζουν οι ηθοποιοί: Aπέργη Ρία, Δήμου Εύα, Μανθόπουλος Αίαντας,

Τσακαλίδου Μαρία.

Σκηνοθεσία: Στέβη Μπουζιάνη:-

Φίλοι μου,

φίλοι της ποίησης,

ελάτε να περάσουμε μια αξέχαστη βραδιά

την Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου στις 19 00

Θα χαρώ να σας δω από κοντά.

--------------------------------------------

‎"-Είσαι εδώ,μπροστά στο μεγαλείο που υπογράφει το ποίημα.
-Μπορείς να προσπεράσεις αδιάφορα,
μπορείς όμως να γκρεμίσεις την απόρθητή του αλήθεια.
-Να βάλεις φωτιά μαζί του σε όλες τις αλήθειες!!
-Έπειτα θα επιλέξει η καρδιά αν ο Θεός κατοίκησε στο στήθος σου,
αν στο υπόγειο φυλακίστηκε η πύλη όλων των μαχών,
αν η φωτιά συμμάχησε με την φράση,
αν τελικά η Ζωή σου υπήρξε ως ένα και μόνο αφελές μυστήριο...

ΕΣΟ ΔΑΙΜΩΝ

Χωρίς εμένα..

2010-12-12T16:44:00.000-08:00

Που πας θεέ

όταν όλα σε προδίδουν.

Που πας,

όταν τυφλός αδειάζεις το σκοτάδι

από μάτια ψέμα

να πλέξεις φως ,

να σκεπάσεις τους μόνους.

Που πας θεέ

όταν το σπήλαιο είναι γεμάτο από την λάμψη σου

μα στην άκρη του πάντα τρέμουν οι εποχές.

Που πας

όταν ανάβει φλόγα πάνω στα γρασίδια που ξάπλωσες

την Αγάπη.

Που πας θεέ

όταν το ξένο είναι δικό σου

και το δικό σου Ξένο..

Που πας,

όταν σωριάζεται και ικετεύει η θλίψη.

Που πας

θεέ

χωρίς εμένα..

Από-γνώση- Διά-γνώση- Επί-γνώση

2010-12-04T18:44:00.000-08:00

Πλέον όταν ξαπλώνω

Παραμένω σε στάση οριζόντια

Κοιτώ το ταβάνι

Και εκείνο από ευγνωμοσύνη

Γίνεται καθάριος ουρανός γεμάτος αστροφεγγιές

Χέρια ίσια

Σωστά ταχτοποιημένα

Δίπλα στο κορμί

Τα δάκρυα δεν τα προσκαλώ

Τους θυμίζει τον δρόμο η απόγνωση μου.

Σωστό.

Λάθος.

Σαν ονοματεπώνυμο

Πρώτα το όνομα

Μετά το επώνυμο

Και ανάποδα.

Δίπλα από τα χέρια,

ταχτοποιώ τις σκέψεις μου.

Τους εφιάλτες μου.

Τα ονείρατά μου.

Παλεύω με το μαύρο στα δεξιά

κάνω δέηση στο λευκό

και ανατρέχω το κόκκινο.

Δοξάζω τους ασπρόμαυρους πόνους μου.

τι θα ήμουν χωρίς αυτούς

να με ξυπνούν

και τα χρωματιστά όνειρα μου

να με κοιμίζουν.